Blogs

Waarom maken we soms zulke zware verliezen mee?

Soms kan je je afvragen, waarom we eigenlijk het verlies van een dierbare mee moeten maken.

Waarom moeten we die pijn meemaken, die soms zo diep is dat het wel lijkt alsof het meters onder onze voeten vandaan komt, en ons lichaam niet groot genoeg lijkt te zijn voor de pijn die het moet dragen?

Wie ben ik?

Ik was een heel gewoon Nederlands meisje, uit een heel doorsnee Nederlands gezin. Ik had een zus, een vader die altijd werkte en een moeder die thuis was voor de kinderen. Heel gewoon dus. Althans, dat dacht ik...

Mijn moeder en ik

Of je nu een goede band hebt of niet, het is voor ieder van ons een thema dat diep raakt. De band met onze moeder kent vele fases. Ik weet nog hoe ik me als jong kind één voelde met haar. Hoe ik me als schoolkind zorgen over haar maakte. Hoe ik haar als tiener soms haatte. Hoe ik me als student los maakte van haar. En hoe schuldig ik me voelde toen ik haar als jongvolwassenen plotseling verloor. 

Enge dingen toch doen

 Toen ik 16 was besloot ik op een dag: ‘Als ik verder wil komen in het leven zal ik meer van mezelf moeten laten zien’. Ik was verlegen, vrij introvert en hielp tijdens het schooltoneelstuk het liefst achter de schermen mee. 

Je wilt het niet, maar toch staat je geloof op de ‘backburner’ 

Ik weet als geen ander hoe je als moslima kunt worstelen met het combineren van alle rollen die je op je denkt te moeten nemen. Vaak gaan daardoor vragen over het geloof op de ‘backburner” omdat je niet weet hoe je aan de antwoorden moet komen. 

Hoor ik er wel bij? 

Op een dag fietste ik naar school. Ik was een jaar of negen. Het was een regenachtige dag en daarom had ik de capuchon van mijn regenjas diep over mijn hoofd getrokken. Opeens flitste het verheugd door me heen: “Nu kan niemand zien dat ik Chinees ben! Nu ga ik op in het straatbeeld, net als iedere andere willekeurige voorbijganger!”